در میان شاعران ایران‌زمین، مولانا با سرودن بیش از ۶۶ هزار بیت شعر، پس از عطار نیشابوری و صائب تبریزی، سومین رتبه را از منظر تعداد ابیات سروده شده به خود اختصاص داده است.
تحلیل میزان درگیری عواطف در اشعار مولانا به کمک هوش مصنوعی Claude نشان می‌دهد که عشق، درد فراق و اندوه به‌ترتیب با ۳۰، ۲۰ و ۱۵ درصد فراوانی، پرتکرارترین مضامین عاطفی در اشعار مولانا هستند.
پس از عشق، درد فراق و اندوه، به‌ترتیب عواطف شادی، میل، خلسه، اشتیاق، امید، رضایت و پشیمانی در اشعار این شاعر نام‌آور ایرانی فراوانی بیشتری داشته‌اند.
مولانا رنج و عذاب دوری از معشوق را با ذوقی نمایشی به تصویر می‌کشد و اشعار وی طیفی از اندیشه‌های عرفانی مانند فنای نفس و تعالی نفس را در برمی‌گیرد.
