داستان «لورسان»، پوشاک چرم با عطر هنر ایرانی

داستان «لورسان»، پوشاک چرم با عطر هنر ایرانی
مجموعه لورسان تولید‌کننده‌ انواع محصولات چرم نظیر کیف، قاب عینک و کیف پول چرمی در شهر مشهد است که مدعی هستند هنرمندان و صنعتگران مجرب را از سرتاسر ایران دور هم جمع کرده‌اند تا با تلفیق چرم و چوب و همچنین نگارگری‌های اصیل ایرانی، سبکی نوین و متفاوت ایجاد کنند. مرضیه تجویدی، 37 ساله، مدیرعامل شرکت نگار پوشان رضوان با نام برند لورسان با تلاش بی وقفه 3 ساله توانسته است جایگاه مناسبی در میان مجموعه‌های بزرگ تولیدی انواع محصولات خلاق پیدا کند. در ادامه متن کامل این مصاحبه را می‌خوانید: ایده و انگیزه شکل‌گیری این کسب و کار از کجا ایجاد شد؟ یکی از دوستان خانوادگی‌مان کارگاه چوب داشت و ایشان همیشه کار‌های هنری زیبایی با چوب انجام می‌دادند و من هر موقع به آنجا می‌رفتم احساس عجیبی داشتم و خیلی ذوق‌زده می‌شدم. در آنجا بود که به این فکر افتادم کاری را شروع کنم که مربوط به خانم‌ها باشد و یک جوری تغییر در استایل زنانه ایجاد کند. در واقع تغییری از جنس طرح و نقش اصیل اسلامی ایرانی و اصیل بودن را در خود جای بدهد. برای همین کیف را انتخاب کردم. در سال ۱۴۰۰ کار را با کمک همسر و دخترم شروع کردم. گستره کار لورسان در حال حاضر در چه سطحی است؟ در سال اول که بحث های نمونه سازی و بحث تجاری سازی اولیه مطرح شد. بعد از آن وارد مرکز رشد محصولات فرهنگی و زیارت پارک علم و فناوری استان خراسان شدیم و در آنجا به عنوان شرکت پیش رشدی شروع به فعالیت کردیم و وارد فاز تجاری سازی محصول شدیم. محصولی که هم مردم پسند باشد و در عین ایرانی بودن، فاخر باشدو بتواند جدای از اثر هنری بودن، کاربردی هم باشد. الان توی پارک شما مستقر هستید؟ عضو مرکز پارک علم و فناوری خراسان رضوی هستیم. نحوه تعاملات شما با پارک به چه صورت است و آیا در رشد متقابل شما مؤثر بوده است؟ از بعد معنوی به دلیل عضویت در یک مجموعه بزرگ و وجود حمایت‌های فکری و مشورتی، فایده بخش بوده است. وزارت علوم به عنوان متولی پارک ها چه اقداماتی می‌تواند در زمینه صنایع خلاق داشته باشند؟ اولین بحث تغییر نگرش است. فکر نکنند فقط باید از محصولات فناورانه و هایتک حمایت کنند. گاهی محصولات به ظاهر ساده، برای فروش و توسعه بازاریابی خود به پشتیبانی‌های قوی و بزرگی نیاز دارند؛ مانند بعد طراحی صنعتی، ابعاد شناخت مخاطب، نوع تبلیغ، بازاریابی، نوع قیمت‌گذاری که هر کدام علم خاص خود را نیاز دارند. پس به نظر من گام اول تغییر ذهنیت است و وزارت علوم می‌تواند با تسهیل‌گری برای شرکت در پاویون‌ها و نمایشگاه‌های مختلف و معتبر و نیز صادرات محصولات، فروش سازمانی و اداری به نهادهای دولتی و ارگان‌های دولتی، شرکت‌های بزرگ، از صنایع خلاق حمایت کند. چرا که بسیاری از صنایع خلاق پتانسیل بسیار خوبی در امر صادرات دارند و از هر نظر دارای ارزش افزوده هستند. همچنین تسهیل‌گری در حوزه فروش سازمانی و اداری به نهادهای دولتی و ارگان‌های دولتی، شرکت‌های بزرگ. علاوه بر این معافیت‌های آموزشی برای اعضای هیئت علمی لحاظ شود. مثلاً اگر اعضای هیئت علمی مدیرعامل 5 شرکت خلاق باشند، هیچ معافیتی برای آن‌ها وجود ندارد، در حالی که اگر اعضای هیئت علمی مالک یک شرکت فناور باشند، مشمول معافیت می‌شوند. به عنوان یک کارشناس برای پذیرش شرکت های خلاق توی پارک‌ها چه توصیه‌هایی دارید؟ در پس یک محصول به ظاهر هنری یا ظاهر خلاق، قطعاً مسائل هایتک و مسائل مرز دانشی در حوزه های بازاریابی، شناخت مشتری و رفتارشناسی وجود دارد در غیر این صورت محصول خلاقی وجود نخواهد داشت یا قابلیت رشد ندارد. پذیرش شرکت خلاق برای پارک‌های علم و فناوری، نسبت به سایر صنایع دانش بنیان مفید است؟ متأسفانه جایگاه صنایع خلاق به خوبی شناخته نشده است. پارک‌های علم و فناوری مسئول حمایت از شرکت‌هایی هستند که می‌توانند به روش‌های خلاقانه و فناوری، رشدپذیر باشند و یا محصولی مبتنی بر فناوری داشته باشند. اما در پس محصولات خلاق اگر مفاهیم نوآورانه و مرز دانشی در حوزه‌های بازاریابی، طراحی صنعتی و توسعه محصول نباشد، موفق نخواهند بود. بنابراین فناوری فقط در جنس محصول نیست بلکه دربحث پشتیبانی و توسعه محصول نیز وجود دارد. درگاه‌های بازاریابی و فروش محصولات شما به چه صورت است؟ اولین فروش‌ها از پیج اینستاگرام بودند که با دعوت از اقوام و دوستان صورت پذیرفت. چون تولیدات اولیه بودند از درجه کیفیت متوسطی برخوردار بودند. اما چون کار‌ها متفاوت بود، فروش خوبی داشتیم تا اینکه کارمان توسعه پیدا کرد. اکنون محصولاتمان را به گالری‌دار‌ها و مزون‌های دیگر شهر‌ها هم به صورت عمده می‌فروشیم. از دیگر مشتریان پروپا قرصمان صنایع‌دستی دور میدان امام در اصفهان و نزدیک باغ ارم در شیراز است. از سال 1400 در نمایشگاه بین المللی صنایع دستی، نمایشگاه بین المللی توانمندی‌های صادراتی ایران در تهران حضور فعال داشتیم و با همکاری‌های مختلف مانند برند اصیل حریران، صادرات به کانادا، روسیه، دوبی و آلمان انجام دادیم. همچنین در سال اول شروع کار یعنی سال ۱۴۰۰ در جشنواره مد و لباس فجر مقام دوم کشوری را به عنوان طرح برتر در بخش کیف به خود را کسب کردیم. وجه تمایز و ارزش پیشنهادی شما برای مشتریان چیست؟ اصلی‌ترین وجه تمایز بین مجموعه لورسان و دیگر برندهای مطرح در بازار به کارگیری هنر نگارگری و رنگ‌های اصیل ایرانی است. همچنین علاوه بر کیف‌های متنوع برای بانوان، هدیه‌هایی برای آقایان نیز در حال آماده‌سازی است؛ این هدایا با نقش و نگار روی کمربند، کیف‌دستی و جاسوئیچی تزیین شده و در داخل پک‌های زیبا بسته‌بندی و آماده ارسال است. استفاده از تکنیک‌های متفاوت مانند نگارگری، برجسته‌کاری و شماره‌دوزی روی چوب بسیاری از کارهایمان را متنوع کرده است. این تنوع و خلاقیت باعث شده تا محصولات با استقبال بسیاری از مشتریان مواجه شود. در مورد جنس محصولات هم، کیف‌ها از چرم و چوب و آمیخته از نقوش و رنگ ساخته شده است. چوب‌هایی که استفاده می‌شود، ‌ام دی اف نیست، بلکه از چوب راش، روس و... است. چرم‌ها کاملا طبیعی هستند و نگارگری روی کیف‌ها با رنگ‌های اکرلیک انجام می‌شود. تعداد نیروی شاغل در لورسان چند نفر است؟ مجموعه لورسان، پنجاه نفر نیروی شاغل دارد که بخشی از آنها در خانه و بخشی در کارگاه لورسان به صورت مستقیم و غیر مستقیم فعالیت می‌کنند. سه تا کارگاه در مشهد داریم. آیا تسهیلاتی هم از دولت دریافت کردید؟ مبلغ سیصد میلیون تومن از پارک علم و فناوری استان خراسان رضوی دریافت کردیم. توصیه شما به عنوان افرادی که می‌خواهند وارد حوزه صنایع خلاق شوند، چیست؟ شناسایی درست مخاطب، سراغ بازارهای اقیانوس آبی برود یعنی بازارهایی که رقیب کمتری داشته باشند. ارزش آفرینی درست و مناسبی را با توجه به مخاطب ایجاد کند. با چه چالش‌هایی مواجه هستید؟ در بحث تولید، یکی از چالش‌های همیشگی ما خرید مواد اولیه است. متأسفانه یراق‌آلاتی که ما مصرف می‌کنیم، تولید ایران نیست و همه از چین وارد می‌شود و متأثر از قیمت دلار است. چرم‌ها رنگ‌هایش از خارج از ایران می‌آید و هر ماه که برای خرید می‌رویم قیمت‌ها تغییر کرده است. ما نمی‌توانیم هر ماه قیمت محصولاتمان را افزایش دهیم و مجبور هستیم با سود کمتر کار را به فروش برسانیم. در بحث صادرلات نیز، متأسفانه پروسه سختی داریم و ما که تولیدکننده هستیم، ابزارهای لازم را در اختیار نداریم و باید نیرویی باشد که کار ما را به این سمت هدایت کند. البته در برنامه کاری‌مان در آینده این را پیش بینی کرده‌ایم.