بستهای از سیاستهای پیشنهادی به دولت چهاردهم برای تحول در حکمرانی صنایع فرهنگی و خلاق و تبدیل آن به پیشران فرهنگ ایران.
کره جنوبی در سال ۲۰۲۰ حدود ۱۰٫۸ میلیارد دلار از صادرات سریال درآمد داشت و ژاپن ۱۰٫۷ میلیارد دلار از صادرات پویانمایی. بسته سیاستی «رویش فرهنگ در زمین اقتصاد» این دو رقم را برابر یک چهارم درآمد نفتی ایران در سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ میداند.
اما پرسش اصلی بسته از جنس درآمد نیست. نویسندگان آن میپرسند وقتی ایران با چالشهای جدی و مزمن اقتصادی روبهروست، چرا فرهنگ باید در دستور کار دستگاه حکمرانی جایی داشته باشد، و پاسخ را در نگرش صنعتی به فرهنگ میجویند. نمافر این بسته را با همکاری اندیشکده حکمروایی فرهنگی پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه شریف در مرداد ۱۴۰۳ منتشر کرده و آن را خطاب به دولت چهاردهم و ارکان سیاستگذاری فرهنگی آن نوشته است.
ساختار بسته و سه راهبرد کلان
بسته در ۴۶ صفحه سه بخش اصلی دارد. خلاصه مدیریتی در آغاز میآید. فصل «چرا صنایع فرهنگی؟» سپس استدلال اقتصادی و اجتماعی بسته را پیش میکشد، و بخش «منظومه سیاستهای پیشنهادی» هر راهبرد را به هدف، برنامه و اقدام میشکند. راهبرد نخست رویکرد برونگرایانه به فرهنگ است. راهبرد دوم توجه به ابعاد اقتصادی فرهنگ در کنار سایر ابعاد آن است و راهبرد سوم مردمیسازی حکمرانی فرهنگ. مدیریت طرح با محمدعلی امینی بوده و مجید جاودانی نظارت علمی آن را بر عهده داشته است.
این عنوان برای مشترکان است
برای دیدن متن کامل، یکی از بستههای اشتراک نمافر را بگیرید.
دیدن بستههای اشتراک
















