در صنعت تبلیغات، بازار کره جنوبی به عنوان دهمین کشور پیشتاز در این صنعت، بیش از ۷۰ برابر و بازار آمریکا بیش از ۱۸۲۰ برابر بازار ایران ارزش‌گذاری شده است.
ارقام عظیم متعلق به ایالات متحده (۴۵۵.۹۳ میلیارد دلار) و چین (۲۵۱.۹۱ میلیارد دلار) بازتابی مستقیم از مقیاس اقتصادهای مصرف‌محور آن‌هاست. در کشورهایی مانند آمریکا و چین، شرکت‌ها برای به دست آوردن سهم از یک بازار مصرفی بسیار بزرگ و رقابتی، بودجه‌های کلانی را به تبلیغات تخصیص می‌دهند. در واقع حجم تبلیغات، بازتابی از میزان پولی است که در کل سیستم اقتصادی در گردش است.
اما شکاف معنادار میان ایران (۰.۲۵ میلیارد دلار) و حتی کشورهایی با اقتصاد کوچک‌تر در این فهرست، مانند کره جنوبی (۱۷.۶۶ میلیارد دلار) به عواملی فراتر از ابعاد تولید ناخالص داخلی اشاره دارد.
بخش قابل توجهی از بازارهای تبلیغاتی پیشرفته، توسط برندهای چندملیتی مانند خودروسازان یا غول‌های فناوری تغذیه می‌شود. این شرکت‌ها بودجه‌های بازاریابی جهانی دارند که به بازارهای محلی تزریق می‌شود.
علاوه بر این بخش بزرگی از درآمد تبلیغاتی از طریق اکوسیستم تبلیغات دیجیتال جهانی (مانند پلتفرم‌های گوگل، متا و آمازون) جریان می‌یابد. محدودیت‌های موجود در اتصال اقتصاد ایران به این دو شریان اصلی (برندهای جهانی و پلتفرم‌های جهانی)، به طور طبیعی سقف رشد این صنعت را محدود نگه می‌دارد.