«شنیدن کی بود، مانند دیدن»؛ سال‌هاست همه‌ی ما خبر حملات رژیم‌صهیونیستی به بیمارستان‌ها و تن زخمی کودکان، زنان و سالمندان را می‌شنویم، اما شاید به‌اندازه‌ای که باید ابعاد دردناک این عمل غیرانسانی و رذیلانه را حس نکرده بودیم.
اما امروز، با حملة قصاب بیمارستان‌ها و قوم و همراهان ظالمش به بیمارستان‌ها و مراکز درمانی کشورمان در دو هفته گذشته، حالا دیگر غم و درد این جنایت را می‌دانیم، می‌دانیم که مادری، تن زخمی کودکش را به امید بهبود به بیمارستان ببرد و پیکر بی‌جانش را تحویل بگیرد چه درد استخوان‌سوزی دارد.
حمله به 644 بیمارستان و 113 ماشین آمبولانس و به شهادت رساندن 277 کادر درمان و وارد کردن جراحت بر تن 933 نفر، نه فقط آماری مرگبار از حملات رژیم‌صهیونیستی به بیمارستان‌هاست، بلکه سندی بر رسوایی و معیاری برای سنجش فاصله از انسانیت رژیم‌صهیونیستی و حامیانش است.