در ۱۳۹۹ بوم گردی با ۲٬۷۵۲ مرکز در جایگاه اول قرار داشت. هتل با ۱٬۳۵۱ مرکز و مهمانپذیر با ۱٬۲۷۸ مرکز در جایگاه دوم و سوم قرار دارند.
نمودار فوق تعداد مراکز اقامتی گردشگری در کشور از ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۹ را نشان می‌دهد. در سال 1398 شاهد رشدی چشمگیر تعداد مراکز اقامتی هستیم که می‌تواند بخاطر نبود آمار در سال‌های قبل باشد یا در غیر این صورت حمایت‌های زیاد از این بخش شده تا این رشد قابل توجه در این بخش رخ بدهد. با وجود اینکه در سال 1399 تقریبا هیچ سفری به علت همه‌گیری کرونا انجام نشده است، تعداد مراکز اقامتی تقریبا ثابت مانده است و در برخی دسته‌ها حتی افزایش یافته است. بیشترین تعداد مراکز اقامتی به دسته‌بندی اقامتگاه بوم گردی تعلق دارد. بر اساس تعریف معاونت گردشگری، اقامتگاه های بوم گردی ، اقامتگاه هایی هستند که در محیط های طبیعی و بومی با رعایت بالاترین سطح ممکن ضوابط زیست محیطی و به شکلی سازگار با معماری بومی، بافت تاریخی و سیمای طبیعی منطقه تاسیس شده و ضمن حداکثر تعامل با جامعه محلی و توجه به تنوع اقلیم ، زمینه حضور گردشگران را با کیفیتی قابل قبول و تعریف شده فراهم می نمایند. هتل‌ها مهمانپذیرها در رتبه‌ی بعدی قرار دارند و اختلاف بسیار کمی با یکدیگر دارند.
درباره این آمار
اوج دوره ۱۳۹۹ با ۲٬۷۵۲ مرکز بود. پایین‌ترین رقم دوره ۰ مرکز در ۱۳۹۵ بود. در ۱۳۹۹، بوم گردی ۳۳ درصد بیشتر از ۱۳۹۸ بود. در ۱۳۹۹ نسبت به ۱۳۹۸، اقامتگاه سنتی با ۱۲۸ درصد بیشترین رشد را داشت. پانسیون با ۸۰ درصد بیشترین افت را داشت. نمودارهای «تعداد مراکز اجتماعی، فرهنگی و قرآنی بقاع متبرکه (۱۴۰۱-۱۳۹۰)» و «تعداد هتل‌های استاندارد ایران از ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۳» هم به همین موضوع می‌پردازند. همه آمار این حوزه در آمار گردشگری ایران و جهان کنار هم آمده است.